Ethan

©TamaraBakx

Hoi, ik ben Ethan nu 40 jaar oud en heb veel meegemaakt in mijn leven. Eigenlijk ben ik vanaf het begin van mijn leven al een zorgenkindje doordat ik al met een hartafwijking geboren ben. Deze afwijking heeft ervoor gezorgd dat ik meer in het ziekenhuis lag de eerste 2 jaar van mijn leven. Mijn pa was bijna nooit thuis en als die dan een keer thuis was het maar voor kort.

Ik ben op mijn derde voor het eerst naar de peuterspeelzaal gegaan. Ik was een baldadig jongetje had een vriendje en deed bijna alles wat niet mocht. Wat ik vooral nog goed weet is dat ik het leuk vond om in de kerstboom van de peuterspeelzaal te klimmen. Bomen zijn er toch om in te klimmen niet waar? Waarom de juf zo boos was snap ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet.

Op mijn vierde kreeg ik te maken met een juf die mij niet zo heel erg mocht. Ik hoefde maar te wijzen naar iemand bij wijze van spreken en stond al in de hoek op de gang. Deze juf had de gewoonte mij door elkaar te schudden. Op het moment dat alle kinderen met T-shirts liepen was ik juist degene die met lange mouwen liep.

Mijn juf vond het nodig dat ik naar de kinderpsycholoog ging. Mijn vader was het daar mee eens en zo geschiedde het dat ik bij de kinderpsycholoog terecht kwam. Iets waar mijn moeder het totaal niet mee eens was. Vaders wil was wet. Toen later bleek dat het probleem was dat de juf overspannen was werd alles gelijk gestopt.

Mijn vader heeft gewacht tot ik een kleuter van vijf was. Ineens was hij het zat om voor ons te zorgen. Op een dag heeft hij ons gedag gezegd en is niet meer teruggekomen. Dat viel in eerste instantie niet op want hij was wel vaker lang weg maar dit keer duurde het wel heel lang. Hierdoor gingen we verhuizen. Iets wat mij tot op de dag van vandaag niet helder is waarom we weg moesten en waarom mijn vader geen contact met ons zocht.

Op school ging het wel ik ben niet iemand die stil zit en graag mijn best doet ondanks dat haal ik slechte cijfers en doe ik meer mijn best om de grappenmaker uit te hangen dan dat ik wat doe wat heeft het voor zin om op school te zitten als je zo je best doet en er toch niet uitkomt wat je ook doet.

Toen mijn moeder op mijn 8^ste overleed werd ik gescheiden van de rest van de familie mijn broertje was 5 en ging naar een weeshuis waar er alleen onderbouw werd opgenomen ik was er net te oud voor op dat moment. Mijn vader was nergens te vinden en werd ik dus naar een weeshuis gestuurd. Vreselijk vond ik het. Het is een grote chaos met kinderen van bijna alle leeftijden bovenbouw. Ik was daar één van de jongste. In dit huis gebeurde de vreselijkste dingen. Het is denk ik de periode die ik eigenlijk wil vergeten.

Als één van de jongste was ik ook vaak de pineut bij de ouderen in het weeshuis. Ik werd al heel snel volwassen daar. Ze probeerde mij uit de tent te lokken omdat als ik driftig was er van alles kon gebeuren. Die driftbuien kwamen uit het niets en in vergelijking met de andere kinderen ik had nog een vader en die zou mij eens moeten komen halen. De kinderen dachten dat ik gek was omdat je alleen naar een weeshuis ging als je beide ouders overleden waren.

Doordat ik heel erg baldadig en driftig kon zijn was het erg moeilijk voor het personeel van het weeshuis om mij in toom te houden. We hadden beveiliging in het weeshuis en de consequenties daarvan waren dat ik als jongentje van 11 eerst in elkaar werd gerost door het hoofd van de beveiliging in het weeshuis, daarna in een kast werd opgesloten. Na een paar uur werd ik hier dan uitgehaald door de zuster van de ziekenboeg. Dit gebeurde meerdere malen.

Dan dacht je dat je veilig was in de ziekenboeg maar helaas dat was ook niet het geval. In de ziekenboeg die bestond uit diverse kamers werd ik altijd apart gehouden van de rest. Want er waren ook zalen met meerdere bedden.

Dan stond mijn andere probleem te wachten ik noem het maar een probleem want ik weet niet hoe ik het anders zou moeten noemen. Ze gaven mij iets tegen de pijn eerst. Daarna half lam van de medicatie maar nog wel bij bewustzijn werd ik uitgekleed om mijn andere wonden als die er al waren te verzorgen.

Ik weet het nog als de dag van gisteren dat ik werd omgedraaid en kreeg een prop in mijn mond gestopt door de zuster die daarna werd weggestuurd en hoorde ik achter mij het zware geluid van een ademende man en daar ging iets hards mijn anus in. Voor ik kon beseffen wat er gebeurde schreeuwde ik het uit wat deed dat een pijn erger nog door de prop zou waarschijnlijk niemand mij gehoord hebben. Ik ging denk ik vlak ernaar knock out.

Toen ik bij kwam lag ik in een andere kamer mij heel bewust van wat er zojuist gebeurd was. Daar lag ik dan huilend ik wist wat mij overkomen was maar kon het niet vertellen aan iemand. Ik had geen vrienden in het weeshuis en trouwens vroeger sprak je daar niet over. Ik was verkracht door iemand want toen had ik geen idee hoe het genoemd werd en wat er gebeurd was. Overigens lag ik dan op een zaal met meerdere.

Op een gegeven moment was ik aan de betere hand en bracht de zuster mij naar een andere kamer hier had ik wat meer privacy maar dat had ik verkeerd gedacht. Ik werd uitgekleed voor een routine check het begon met op mijn rug liggen ik was bang. Rillingen liepen over mijn lichaam. Ik kreeg een prik vlakbij mijn anus. Waarvoor weet ik niet meer ik ging in ieder geval niet knock out en voelde de pijn die ik had vlak voor ik knock out ging weer. Angst overkwam mij weer ik voelde wat ik die eerste keer voelde alleen was dit anders. Gelukkig ging ik dit keer niet knock out en gebeurde er niks. Ik werd omgedraaid om verder bekeken te worden.

Ze raakte mij aan op plekken waar ik het fijn vond maar ook niet fijn vond. De blauwe plekken die ik had waren bijna weg alleen was er een die heel erg pijn deed in het gebied van mijn geslachtsdeel. Omdat ze dit nader wilde onderzoeken en van mij bijna niet mocht aanraken werd ik geblinddoekt. Zo kon ze ontdekken of het ook echt pijn deed dacht ze.

Daar lag ik dan geblinddoekt op een bed om onderzocht te worden. Ze drukte inderdaad op de plek en ik gaf pijn aan. Ook daar ging een prik in. Ik denk om het ietwat te verdoven. Toen begon ze te wriemelen. Eerst aan mijn piemel toen aan de rest. Ik vroeg haar waarom ze dat deed. Ik kreeg geen antwoord. Ze ging verder met haar onderzoek en vroeg aan mij of “ik het lekker vond” waar ze mee bezig was ik gaf geen antwoord het voelde goed en ook zo verkeerd. Ze ging door met friemelen en toen in een keer voelde ik iets nats. Ik dacht dat het klaar was echter had ik mij vergist. Het was pas het begin.

Als dit mijn therapie was om mij in toom te houden vond ik het niet fijn. Wacht ik voel iets warms aan mijn piemel waar zijn ze mee bezig? Is dit een onderzoek? Allemaal vragen waar ik op dat moment mee liep. Als ik wat vroeg drukte ze op de blauwe plek om zo mijn mond te snoeren. Ik probeerde los te komen maar voelde toen pas dat ook mijn armen vast zaten. Ik zat vast aan het frame van het bed mijn benen ook. Ik voelde mij in één keer vies.

  

Mijn blinddoek werd af gedaan en daar kwam ze hoor ze kuste en streelde mij. Ze begon te kussen eerst op de mond, daarna mijn tepels, zo naar mijn navel echter duurde dit niet zo lang. Ik moest toekijken hoe ik vernederd zou worden door haar. Ze wilde zien of ik genoot. Rillingen vlogen over mijn hele lichaam. Van schaamte, van plezier of walging daar werd ik niet echt wijs uit. Moest ik dit lekker vinden? Moest ik hier van genieten?

Ik tilde mijn hoofd op om te zien wat er gebeurde, omdat ze wegging. Daar lag ik dan naakt, vernederd tot op het bot. Ze ging niet verder omdat ze werd opgepiept zo bleek later. De pieper stond schijnbaar op trilstand ik had hem namelijk niet gehoord. Doordat ik ging gillen kwam er een andere zuster deze zette mij onder de douche en zorgde dat ik mij kon aankleden. Ik heb niks gezegd over wat er gebeurd is maar ze moet hebben geweten wat er daar gebeurde. Ik werd daarna naar de zaal gebracht.

Ik werd op een gegeven moment ontslagen uit de ziekenboeg. Ik wist wel beter nu. De consequenties waren te hoog. Echter ging het een jaar later weer mis de oudere kinderen hadden een driftbui uitgelokt. Stom van mij dat ik het toeliet en liet gebeuren. Het hoofd beveiliging was inmiddels weg dus misschien heel misschien zou ik de dans ontspringen ik kon het nieuwe hoofd inmiddels na een jaar nog niet omdat het mij was gelukt om iedere keer geen driftbui te krijgen. Of als ik hem kreeg weg te lopen. Echter hadden we tegenwoordig ook een psycholoog in het huis.

Dit leek in eerste instantie ook te gebeuren ik werd eigenlijk met rust gelaten. Op een onbewaakt ogenblik toen ik er al niet meer in dacht werd ik meegenomen door het hoofd om te praten dacht ik. Het was ook niet zo uit de hand gelopen als tevoren. Het was niet zo dat ik iemand in elkaar had geslagen of zo wat ik voorheen wel deed. Het hoofd wilde echter dit keer zien hoever hij moest gaan om mij uit de tent te lokken. Hij bleef sarren en ging door tot ik hem op een bepaald ogenblik aanvloog.

Hij bracht mij in een dwangbuis naar een isoleercel met een grote grijns op zijn gezicht daar kon ik af gaan koelen. Ik ben in slaap gevallen ik weet niet voor hoelang opeens stond een broeder daar.

Deze keer zou het anders zijn. Ik werd in een dwangbuis gestopt dus kon ik dus nergens heen. Ik moest mijn onderbroek uittrekken en daar lag ik dan. De broeder die dit deed kan ik omschrijven in bouw en lengte echter heb ik zijn gezicht nooit kunnen zien. Was dat maar zo want wat er nu staat te gebeuren sloeg echt alles.

Het was een vrij donkere kamer voor die ochtend ineens uit het niets viel het licht uit. Het was nog licht genoeg om te zien wat er gebeurde. Gek eigenlijk dat het gebeurde op dat moment of het afgesproken was. Tegelijkertijd voelde ik de angst terug komen die ik had toen ik voor het eerst betast werd door een man vooral omdat het laatste wat ik gezien had was de broeder.

Ik hoorde fluisteren ergens niet dichtbij ik hoorde ook niet wat ze zeiden. Wel kon ik ontdekken dat het een vrouw was met de broeder aan het geluid te horen. Zouden zo de kaarsen binnen gebracht worden of zou het zo nog donkerder worden. Bij die gedachten bleef het op dat moment. Mijn gedachten werden overgenomen door het herbeleven van mijn eerdere ervaringen. In mijn steeds terug komende nachtmerries herbeleef ik iedere keer deze momenten. Was ik in slaap gevallen of was dit echt?

Ik zal je vertellen het is echt gebeurd. Ik kreeg voor het eerst van mijn leven champagne. Ik had nog nooit gedronken. In eerste instantie vond ik het bij de eerste slok niet lekker maar na een aantal slokjes te hebben genomen vond ik het wel gaan. Mijn gedachten stroomde weg ik voelde mij ontspannen en voelde even niks. Sterker nog als je het goed doet voel je helemaal niks meer maar dat is van latere orde. Ik kreeg nog een glas en voelde mij nog meer ontspannen.

De zuster die aanwezig was probeerde mij te versieren en ik voelde niks dus ging hier op in. We begonnen met zoenen. Wat een lijf had de zuster volle vormen niet te dik niet te dun. Borsten die gemiddeld waren. Wacht eens even waar is ze eigenlijk mee bezig? Ik voelde iets nats en daarna werd het warm een gevoel wat je uitschakelt door drank herken je niet meer als zodanig. De alarmbellen hadden af moeten gaan maar helaas ze bleven weg.

Toen ze op me ging zitten, en zij mij de commando’s gaf van wat ik moest doen, deed de broeder voor hoe het moest. Is dit het verhaaltje wat je van je ouders hoort te krijgen over de bloemetjes en de bijtjes. Was dit seksuele voorlichting. Ik snapte er niks meer van.

De broeder stopte met voorlichting geven en vertrok. Ik deed wat de zuster vertelde in haar commando’s ik gaf haar een plezierig gevoel. Dat kon ik zien en de commando’s veranderde van toon. Ze klonk liever. Toen ik haar bevredigde wilde ze meer en meer. Ik gaf mij over aan de nieuwe gevoelens. Na een tijdje kwam de broeder er weer bij.

De zuster bleef commando’s geven aan mij en ik volgde ze op. Raar eigenlijk dat ik er naar luisterde. Want op school was het wel anders daar leefde ik in mijn eigen wereld en als een leraar dan iets opdroeg dan kon die een grote mond van mij krijgen. Luisteren wat is dat? Ik was voor mijn doen rustig. Zo rustig was ik ook eigenlijk niet. Als vroeger het label ADHD had bestaan had ik het gehad.

Doordat ik zo rustig was misschien wel door de alcohol snapte ik ook niet wat er te gebeuren stond. 

De broeder die net terug was stond half uitgekleed voor mij. Het enige wat hij aan had bleek later was een schort de rest was naakt door het slechte licht in de kamer heb ik dat niet door gehad. Ik lag toegedekt maar nog steeds naakt onder de lakens. Ik lag op mijn buik in bed en er begon een voor mij normale procedure mijn massage die ik kreeg. Ik weet niet eens wie hem uitvoerde. Echter deze procedure begon wel maar eindigde in een heel ander scenario.

De zuster vertelde mij dat ik mijn mond open moest doen en likken dus wat ze opgaf deed ik. Ik dacht dat ik iets van medicijnen kreeg maar normaliter hoefde ik niet te likken. Nog steeds letterlijk versuft van de alcohol in mijn lichaam deed ik wat mij opgedragen werd. Wat ik in mijn mond kreeg voelde raar aan het likken maakte het geen wat ik in mijn mond had harder leek wel. Nadat het hard genoeg was mocht ik weer ervaren wat ik al eerder meegemaakt had er ging iets hards mijn anus in.

Doordat ik half versuft was voelde ik het gedeeltelijk maar mijn geheugen koppelde op dat moment niet met mijn angst. Ik moest mij op een gegeven moment omdraaien en de broeder begon met friemelen aan mijn penis er werd getrokken en er werd gelikt op een onbewaakt ogenblik voelde dit weer tegelijkertijd goed maar ook weer zo fout. Vooral omdat er na veel gefriemel en gelik iets in mijn lichaam gebeurde wat ik voorheen alleen kreeg als ik het zelf deed.

Daarna ben ik in slaap gevallen. Ik werd wakker en kreeg mijn ontbijt. Na mijn ontbijt zou ik ontslagen worden. Opeens stonden de psycholoog en het hoofd beveiliging voor mij en gingen met verhoor technieken aan de gang. De dwangbuis ging uit want ik was rustig. Het verhoor leek wel uren te duren. Ze vroegen mij of “ik mij wilde uitkleden” in belang van het onderzoek want ze moesten mij koppelen. De psycholoog wilde een aantal dingen weten en er stond een leugen detector naast. Ik werd gekoppeld aan de leugendetector en aan ijzeren plakkertjes die gingen op mijn tepels en mijn hoofd.

De vragen waren bedoeld om te zien of ik loog de detector zou dat dan aangeven. De ijzeren plakkertjes bleken achteraf een middel te zijn om mijn hersenen te resetten dachten ze. Ze wisten niet waar ze mee bezig waren. Ze gingen door totdat ik flauwviel tijdens een schok die de ijzeren plakkers konden geven. Ze hadden een inschattingsfout gemaakt en de schokken zo danig opgevoerd dat het mijn hartritme zodanig verstoord dat die mij deed flauwvallen.

Ik kwam bij in de ziekenboeg. Oh jee weer de ziekenboeg en zat onder de blauwe plekken ik snapte er niks meer van. Ik wilde nog maar één ding zo snel mogelijk weg, weglopen of mijzelf van kant maken. Een tussenweg was niet meer mogelijk. Mij heel goed beseffend wat er in de tijd in de ziekenboeg kon gebeuren. Ik zat er mentaal echt doorheen op dat moment en dan ben je pas 12. Ik kon nergens heen met mijn vragen en kon ook niet vertellen wat er gebeurde in het weeshuis aan niemand. Ik was de enige dacht ik.

Op die dag vond ik het een dag voor verandering. Ik kreeg die daag te horen dat er zich een pleeggezin gemeld had. Vooral omdat je voor je 16^de uit het weeshuis moest. Mijn eerste plaatsing zou een feit zijn op mijn 13^de een geweldig moment om uit het weeshuis naar een pleeggezin te gaan. Wat een feest iedereen en alles achter te laten. De euforie was groot ik voelde mij herboren.

Maar hoogmoed komt voor de val. Ik werd omdat ik wist dat ik naar een pleeggezin zou gaan nog baldadiger dan ik al was. Ik was al geïntroduceerd met champagne en dat was nog maar het begin. Ik begon verschillende alcoholische dranken lekker te vinden. Ze doen je gevoelens uitschakelen en dat vond ik fijn.

Op een gegeven moment was ik te ver gegaan en werd ik overmoedig door de drank. Ik heb toen op een bepaald moment een verkoper bedreigde dit was de druppel voor het weeshuis. Ik werd tijdelijk uit het huis gezet. Ik moest mij een week daarna melden in het weeshuis om zo naar mijn pleeggezin te gaan.

Ik was mijn eerste dag zonder huis en zonder eten begonnen en ik wist dat een aantal jongens van het weeshuis altijd in de kroeg waren te vinden. Die zouden wel zorgen dat ik drank zou krijgen. Eten had ik gelukkig nog in mijn zak zitten al was het alleen maar koek die ik in mijn jas verborgen hield. Echter zou mijn dag aflopen in een politiecel. Waar ik verbleef drie dagen. Na drie dagen werd ik teruggebracht naar het weeshuis. Daar werd ik in elkaar geslagen en werd ik de laatste vier dagen opgelapt.

Mijn gastgezin is aardig tegen mij. Het zijn aardige mensen en veel beter dan het weeshuis waar ik in zat. Ik had een tijdje alles onder controle daar was ik zeer blij mee. Op school ging het zelf ietsje beter. Maar ik bleef baldadig. Op mijn vijftiende werd ik van school gestuurd. Voor mij was dit een opluchting maar voor mijn pleegouders niet.

Ik was vaker in de kroeg te vinden en tijd was niet aan mij besteed. Al kwam ik om vijf uur ’s nachts een keer thuis het was helemaal geen probleem voor mij maar voor hun was het een wake up call dat ik zo af en toe veel te veel gedronken had en veel te veel lawaai maakte wanneer ik thuis kwam. Waardoor ik iedereen wakker maakte.

Op een dag was ik op weg naar de kroeg op mijn vijftiende. Er waren andere mensen dan normaal. Ik begon met een drankje toen iemand mijn richting op kwam ze wilde meer weten over mij en of ik interesse had in een baan. Mijn eigen geld verdienen leek mij wel wat. Echter was ik vijftien dus mocht ik dit niet zelf beslissen en het lag er ook nog aan of ik het überhaupt mocht doen omdat mijn ouders toestemming moesten geven.

Ze liepen met mij mee naar mijn ouders en ik gaf aan dat ik echt wilde gaan werken. Wat voor werk het was werd uitgelegd. Mijn pleegmoeder was terughoudend. Ik was 15 en ze wist wat het zou betekenen als ik nu al zou gaan werken. Maar omdat ze zag dat ik het wel plezierig zou vinden gingen mijn beide pleegouders akkoord.

Ik zou beginnen als model in een later stadium zou ik gaan acteren dat was het plan. Echter bij de eerste auditie ging het mis. Ik had het niet in mij te concentreren en was veel te druk.

Ik was zenuwachtig en verknoeide het door een black out te krijgen en mijn tekst te vergeten. Ik begon uiteindelijk eerst met acteren. Ik werd gevraagd om te acteren in een grote landelijke commercial. Dezelfde persoon van de eerste auditie. Dit keer was ik mijn tekst niet vergeten.

Deze werd gezien door een producent van een grote film en wilde mij hebben voor een bijrol. Voor deze bijrol moest ik auditie voor doen. Een auditie doen is een lang proces van wachten veel mensen om je heen zien de één nog mooier dan de ander. Je voelt de spanning van iedereen. Je tekst nog eens doornemen. Oefenen en weer zitten. Tot het moment dat jou nummer opgenoemd wordt.

1 kans om het goed te doen, je tekst te doen en 1 take om het terug te kunnen kijken. Daarna wordt je bedankt en kan je wachten. In die periode had ik minstens 3 audities op 1 dag en minstens 5 dagen in de week. Ik werkte hard en probeerde alle audities zo goed mogelijk te doen. Voor veel van deze audities werd ik meerdere maken gevraagd auditie te doen, of voor andere rollen. In totaal zijn er meestal zo rond de acht rondes voordat je bij een cast zit. In een later stadium werden dit er steeds minder soms helemaal niet meer.

Op een dag werd ik gebeld door mijn manager alle audities die week waren positief teruggekomen en waren beoordeeld ik was welkom bij maar liefst 5 verschillende acteerposities of ik langs kon komen. Ik ging er heen en er werd verteld welke rol precies en een rooster waar ik welke dag moest wezen. Het ging om allemaal kleine rolletjes maar het werd goed betaald. Op mijn achttiende was mijn allereerste première.

Een première is de allereerste vertoning van een film. Waarbij je een soort tour houdt in verschillende landen. In mijn geval mocht in van de producent mee naar Ierland, Engeland en Duitsland. Op de premières kreeg je champagne, eten maar ook fotomomenten, rode lopers en interviews. Ik mocht op dat moment niet mee naar de landen buiten Europa. Ik had een te kleine rol.

Op premières ontmoet je ook nieuwe producenten maar ook de filmdistribiteurs, mensen van bioscoopketens etc. Je manager gaat altijd mee want het wil ook nog wel eens voorkomen dat op dat soort dagen een rol of auditie aangeboden krijgt.

De volgende auditie die ik mocht doen was voor een grote film, een tv serie bij een groot bekend Engels bedrijf en een lang lopende reclamecampagne. Ik kreeg ook nu de keuze van de manager om dingen op te pakken die wat groter waren. Zo kon ik bijvoorbeeld er voor kiezen om dit nadat ik uit alle audities gekozen was alle drie te doen en dat ze een rooster maakt hoe het te verdelen in de tijd.

Ook werd ik op de proef gesteld want door grotere opdrachten wordt je tijd anders ingedeeld. Dit houdt in dat je op set moet wachten tot je mag. Het kan zijn dat de campagne bijvoorbeeld in een studio ernaast wordt gemaakt. Je kan nachtshoots hebben en van nacht weer over gaan op dacht. Je ritme van slapen raakt verstoord. Je kan alles zelf pakken van eten en drinken. Later op de dag werd er gezorgd voor alcoholische dranken. Je cast kan je familie zijn voor jaren maar ook voor 1 maand ligt eraan hoe lang je een film shoot.

Hoewel ik veel op set was en wist dat er alcohol was deed het me niet veel om er gebruik van te maken. Tot de verveling toeslaat als je uren niet op set hoeft te zijn. Het wachten en het slaapritme zorgen ervoor dat er een roofbouw wordt gepleegd op je lichaam.

Na deze film werd ik gevraagd voor de volgende ook een grote productie. Ik zou tijdens deze film ook een nieuwe tv serie shooten in verband met het feit dat de studio’s naast elkaar lagen en de tijdschema’s elkaar niet bijtten. Dit werd echter voor mij een grotere uitdaging. De wachttijd was minder lang hierdoor en het leek alsof ik alleen maar aan het werk was.

Ik begon ook beroemd te worden op straat mensen die handtekeningen wilde, mij achterna kwamen en fotografen die van alles wilde weten. Ik kon inmiddels mijn privéleven niet meer gescheiden houden en was inmiddels verhuisd naar Londen. Overal waar ik kwam waren er fotografen of wel iemand die een handtekening wilde. Populariteit veranderd alles. Je hele leven wordt ineens blootgelegd.

Als ik in mijn trailer was sliep ik, echter de nachtmerries in verband met de impact van de film en de intensiteit die ik had met het spelen zorgde er voor dat ik uitgeput raakte. De alcohol nam de overhand zodat ik niks in mijn slaap hoefde te voelen. Eerst ging dit geleidelijk daarna werd het steeds erger. 

Tot het moment dat ik dronken op set van de tv serie kwam. Ik was onhandelbaar we hebben de shooting wel afgemaakt. Daarna werd ik door mijn manager naar een afkickkliniek gestuurd.

Tijdens mijn verblijf in de afkickkliniek kreeg ik zowel psychische hulp als hulp om van de alcohol af te blijven. Na een week kwam ik eruit doordat men niet kon vinden waarom ik dronk ik had ook volgens mij geen drankprobleem. Na mij aangemeld te hebben bij de agent duurde het even voordat er überhaupt iemand mij wilde voor een rol. Het wereldje is klein en voor mij 20 anderen.

Toen het een langere periode duurde werd ik steeds depressiever. Ik nam weer alcohol en op een gegeven moment zag ik tussen de bomen het bos niet meer. Dit resulteerde in zo danige onzekerheid en de afkickkliniek die oude wonden had open gescheurd dat ik steeds verder in een depressie raakte. Dit zorgde ervoor dat de druk in mijn hoofd erg groot werd tijdens een hoestbui dat ik op een gegeven moment flauwviel en werd afgevoerd in een ambulance.

Ik dacht dat ik het niet zou overleven. Achteraf hoorde ik wat de bladen hadden gezegd. Ik zou zelfmoord hebben gepleegd. Wat een kolder. Ik bleek uiteindelijk flauw gevallen te zijn door heel iets anders. De stress had gezorgd voor een vernauwing in mijn ademhalingssysteem. Ik kreeg tijdens een hoestbui te weinig adem en viel flauw. Geen zelfmoord poging al zou je het wel denken.

In het ziekenhuis kreeg ik natuurlijk de gewone afkickverschijnselen maar ook gaf het mijn nachtmerries terug. Ze legden mij voor een weekend aan allerlei monitoren om te kunnen ontdekken wat alles veroorzaakte. Ik ging terug naar een andere afkickkliniek. Deze kliniek was gespecialiseerd in een aantal aspecten van mijn verleden. Niet alles zouden ze kunnen verhelpen maar ze konden het in ieder geval proberen.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik mijn problemen wel onder ogen zag maar dat ik niet overtuigd was van het alcohol probleem. Het was wel een opluchting om over mijn verleden te kunnen praten. De verwerking van de dood van mijn moeder bijvoorbeeld. Echter had ik nog steeds mijn nachtmerries iets wat ik niet begreep we waren toch mijn problemen aan het oplossen.

Na een tijdje werd ik ontslagen en kreeg ik weer kansen om te gaan acteren iets waar ik goed in ben. In eerste instantie deed ik rustig aan en deed ik niet teveel tegelijk. Ik had immers nog back up vanuit de kliniek. Ook als ik draaide op set had ik de begeleiding die nodig was.

Ik blijf een perfectionist en moet mij helemaal in een rol inleven om een goede prestatie te leveren. Deze prestatie vergt veel van je. Je leest je in, gaat je rol voorbereiden, soms doe je heel veel research voor een rol soms krijg je het op een presenteerblaadje. Echter kom je er tijdens de voorbereiding achter dat je realiseert hoe je het wil gaan spelen. Daarna loop je de scenes door hoe de regisseur dit wil hebben. Je geeft er daarna een eigen draai aan. Hierna krijg je de kick van het echte spelen. Deze kick mag van mij zo lang duren als het kan. Het is de adrenaline die door je lijf heen giert en er voor zorgt dat je helemaal ervoor gaat.

Dit brengt wel eens met zich mee dat als er iemand op bezoek komt jou niet herkent doordat je in de rol blijft steken. Ik had een keer dat mijn broer lang kwam. Ik was aan het filmen in het buitenland in een kasteel en kwam net van set af, mijn broer was er te vlot. We hadden een half uur uitloop afgesproken, maar helaas wat nogal eens gebeurd is dat het heel erg uitloopt of dat je nog een take moet doen.

Grappige aan dit was dat mijn broer niks vermoedend al op mij zat te wachten in de trailer. Ik had al wel foto’s van mijn personage gestuurd alleen zag ik er die dag anders uit dan op de foto’s. Wat ik bedoel te zeggen is dat ik de trailer open deed en hem de stuipen op het lijf jagen. Alleen al door mijn kostuum en de uitstraling die ik had, en hoe ik op hem overkwam. Doordat ik in mijn rol zat en hij de trailer uitrende was het gevolg dat ik hem achterna rende. Iets wat ik overigens beter niet had kunnen doen achteraf. Het zorgde voor een ongeval waarbij hij zijn been brak. Weg uren die ik met mijn broer beter door had kunnen brengen,

Het ging zo goed dat alles stopte, de therapie, de begeleiding etc. Ik had op dat moment 2 films in de maak, een tv serie, een modeshow en een modellencampagne. Halverwege deze drukte was ik tijdens een vrijgezellen feestje van mijn zus weer met alcohol in aanraking gekomen. Eerst eentje en naar matte de avond vorderde steeds meer. Onder vrienden die het wel in de gaten zouden houden. Maar je weet net hoe het gaat die worden ook dronken en aangezien het bijna net zulke zuipers als mij waren was het end al snel zoek.

Echter ondanks alles kwam ik aardig nuchter uit mijn bed. De bruiloft heb ik gewoon meegemaakt. Echter wat er later op de avond moest ik weg om mij een paar uur later te melden op set voor een nacht shoot. Doordat ik de hele dag op was geweest door de bruiloft en een nacht shoot had gehad ging ik ongeveer na 24 uur slapen om 6 uur later weer wakker gemaakt te worden voor de campagne. De modeshow oefening met alle modellen was erna en daarna was ik een paar uur vrij.

In die paar uur vrij had ik mij voorgenomen te gaan slapen. Echter waren ze op set al verder dan gepland en mocht ik verder met de tv serie. Dus niet slapen, moe wordt je van deze dagen maar het geeft wel veel energie. Toen ik eenmaal in mijn trailer was kon ik gaan slapen. Er werd op een gegeven moment geklopt op mijn trailerdeur. Half wakker half slapend deed ik mijn deur open. Mijn manager stond voor de deur. Ze liet mij de krant zien en daar stond ik in met mijn dronken kop ik wist niet eens hoe ze aan deze foto’s kwamen.

Mijn manager dacht een wake up call te volbrengen toen ze mij deze foto’s liet zien. Het enige wat ik voelde was schaamte. Ik was alleen tijdens het vrijgezellen feestje dronken geweest. Ze geloofde mij gelukkig maar, want ik weet niet wat ze gedaan zou hebben als ik op dat moment dronken zou geweest zijn.

Ik had de smaak van alcohol geproefd en het begon bij een beetje toen ik tijdens mijn drukke schema ineens weer die nachtmerries kreeg. Die nachtmerries als ik die nou eens uit kon zetten. Ik was tijdens het filmen in mijn vrije uren een cursus gaan doen of ik het afmaakte maakte op dat moment absoluut niet uit. Doordat ik hierbij te veel hooi op mijn vork nam werd het van kwaad tot erger en was het heel normaal geworden dat ik dronk tussen de opnames. Soms zelfs tijdens om een goede acteerwerk te kunnen laten zien.

Op een gegeven moment was het zelfs zo erg dat ik op een vliegveld straalbezopen aan kwam. Dit vliegveld stuurde mij linea recta terug met hetzelfde vliegtuig. Echter nog steeds straalbezopen kwam ik weer terug op het vliegveld waar ik vandaan kwam. Daar werd ik gearresteerd voor openbare dronkenschap en bedreiging van personeel en reizigers. Al zouden ze mij bij wijze van doodslaan ik zou het niet weten. Ik was mij totaal niet bewust van mijn handelen zo dronken was ik. Bijna laveloos werd ik afgevoerd.

Tijdens een aantal dagen gevangenis gebeurde er echt veel hier werd ik niet behandeld als VIP. Nee als gewone gevangenen. Dit maakte dat er een aantal dingen gebeurde in de cel wat je normaal alleen in films zou zien of zou kunnen weten van verhalen die je gehoord hebt. Wat je krijgt is dat je daar mentaal wordt gebroken. Verkrachting was daar de normaalste zaak zeker als je ging douchen en de bewakers lieten gewoon alles toe. Bang dat zij anders gepakt werden. Laf maar waar. Ze scheten in hun broek voor een aantal jongens. Dus deden ze soms net zo hard mee.

Echter toen we een paar dagen verder waren kreeg ik door omstandigheden een andere afdeling. Hier kreeg ik een betere behandeling en werd ik tijdens douchen en andere privé dingen alleen gelaten en waren dezelfde bewakers ineens heel anders. Ik was natuurlijk ook nuchter iets wat ik in dagen niet geweest was. De waarheid doet dan ineens heel erg pijn.

Ik had in die tijd wel veel contact met mijn manager maar de autoriteiten daar waren niet van plan mij vrij te laten. Toen de rechter echter na een dag of zeven anders besloot en mij een borgtocht zou verlenen met meerdere voorwaarden was ik allang blij dat ik weg mocht.

Na anderhalve week stond ik eindelijk buiten de gevangenis, mijn borgtocht heeft mijn manager betaald en ik kwam onder een aantal voorwaarden vrij opgelegd door de rechter. Mijn tour kon in ieder geval doorgaan en omdat ik een hoofdpersonage in die film was wilde ik wel overal aanwezig zijn.

Het enige lastige was dat ik een aantal keer naar dezelfde plek moest en waar ik niet heen mocht vliegen. Een ander vliegveld als dat mogelijk was en anders per taxi. Ik heb hierdoor ook wel eens uren in een taxi gezeten. Of dat mijn manager met de auto mij kwam halen. Een lastige situatie waar ik mij wel degelijk bewust van was. Echter moest ik clean worden en een agressietraining volgen.

De afkickkliniek was geen optie ik had het veel te druk. Wel wilde ik psychologische hulp hebben. Eentje die met al mijn problemen bekend was en mij kon breken want inmiddels wist ik ook dat als je gebroken werd door een psycholoog je beter in het verwerkingsproces terecht zou komen. Tot nu toe was het niet het geval geweest. En de enige die mij ooit gebroken had was niet eens een psycholoog het was een vriendin van één van mijn vrienden.

Mijn problemen waren groter dan gedacht en de psycholoog die ik had kon inderdaad begrijpen wat ik allemaal had moeten doorstaan. Probleem was echter dat op set met een psycholoog nogal tricky is. De regisseur toentertijd moest zich aanpassen aan mij dit vormde andere problemen. Tijdschema’s van diverse evenementen. Langere shoot tijden die nodig zijn enz. Omdat als de psycholoog voor een half uur er was ik soms zo van slag raakte dat ik tijd nodig had om mijzelf weer in een rol te krijgen. Dit heeft een maand geduurd toen ging het niet meer en heb ik de psycholoog weggestuurd. Ik was wel weer zo ver dat het ging.

Voor een thriller waar ik drie personages tegelijk speelde ging het weer mis niet alleen door de drie personages die ik speelde. Het vergde heel veel van mij. Het had ook te maken met wat er gebeurde in de film. Het ging weer mis op een avond was er een verjaardag van een mede collega en ik nam voor mij doen echt weinig alcohol. Echter dit kon ik al niet aan. Het smaakte niet maar toch ook wel nog één en het zal mij wel gaan smaken. En ja hoor binnen no time had ik er al 5 op.

Tijdens dat soort feestjes draaide mijn persoonlijkheid ook erg om. Ik werd onuitstaanbaar. Heel wild en durfde bijna alles. Het werd opgemerkt en ik werd naar de trailer gebracht met mijn bezopen hoofd. Mijn toenmalige vriendin werd op een gegeven moment het zat ik was wel te benaderen maar tot op een zekere hoogte. Het verleden zorgde ervoor dat ze heel veel geduld met mij moest hebben. Ik moest over barrières heen iets wat ik meerder malen met meerdere vriendinnen had geprobeerd. Zij kwam op dat moment het verst. Toen dit gebeurde liet ze mij in de steek.

Tijdens deze opnames kreeg ik de nachtmerries weer en ik vroeg mij af of dit ooit te stoppen was. Vooral omdat er tijdens de opnames in een ziekenhuis, weeshuis en over een vermoorde moeder zou gaan. Allemaal dingen die zo dicht bij mij lagen. Echter is mijn moeder niet vermoord maar wel dood. Tijdens het proces van filmen waren de scenes zo intens dat er zelfs mensen van set liepen zo reëel leek het te zijn. Op dat moment zat ik er doorheen. Iedereen snapte dat je tussen zulke intensieve scenes door rust nodig hebt. Ook werden we daar begeleid door een team. Je snapt natuurlijk dat het bij allemaal erin hakte. Alles kwam terug. Ik herbeleefde alles wat er gebeurd was in mijn verleden toen ik deze rol speelde. Het mooie hieraan is dat je het zo werkelijk kan spelen dat iedereen met je mee voelt.

Elke rol die ik ooit heb gespeelt in een film wordt bepaald door wat je met de rol doet. Dat maakt je eng, emotioneel of mensen haatte je voor je rol als je een slechterik speelt. Mensen kunnen zich namelijk helemaal inleven in een andere wereld die jij creëert. Ik vind het juist mooi een wereld creëren die niet je eigen is. Hoe denk je dat ik overleefde in het weeshuis. Door mijn eigen wereld te creëren die niet mijn eigen was. Het was mijn escape om van de realiteit weg te kunnen lopen. Mijn gedachten te verzetten.

Na de thriller ging bij mij een knop om. Ik moest hulp gaan zoeken en had een alcohol probleem wat iedere keer toch wel heel erg confronterend was voor familie en vrienden. Tegen de tijd dat ik hulp vond had ik al een tijdje een nieuwe vriendin. Een fantastisch persoon de liefde van mijn leven. Na veel met haar gepraat te hebben over deze nieuwe levensstijl die ik in wilde slaan stond ze voor de volle honderd procent achter mij. Ik wist dat mijn fans en familie mij zouden steunen no matter wat.

Ik ging dit keer niet een kliniek in maar liet mij thuis en op set begeleiden door een door ons gekozen capabel team. Die full time met mij mee ging als ik op set was. Een team wat ik vertrouwde. Waar ik alles tegen kon zeggen en die ik op elk moment van de dag kon raadplegen. Het voordeel hiervan was dat ik nuchter kon blijven, de support had die ik nodig vond, alles rondom de film niet uitliep of opnieuw geroosterd moest worden.

Nadeel blijft wel dat je niet van de nachtmerries af kom echter daar had dit team ook een trucje voor dit hield in dat als de nachtmerrie begon ik wakker gemaakt werd. Tijdens zo’n wakker maak moment kon ik ook beter vertellen wat er gebeurden in de nachtmerrie en konden ze gelijk een sessie doen. Dan volgde er overleg in het team om dit aan te pakken. Ook volgde er daarna overleg met de regisseur van de film niet over wat er aan de hand was maar hoe te regelen dat ik nog verder kon slapen of uitstel van een scene.

Wat in die tijd ook steeds vaker gebeurden was dat ik zelf in de regisseursstoel ging zitten zodat ik zelf kon bepalen wanneer ik op set was. Wanneer ik even een break nodig had. Of even iemand anders een scene kon laten doen. Voordeel hiervan is dat je zelf heel veel kan bepalen.

Toen ik daarna een film draaide heb ik een deal gemaakt met de filmmaatschappij. Ik zou een deel van de film regisseren en de hoofdrol spelen. Halverwege de film hadden we zoveel materiaal dat we besloten in plaats van een film hiervan een tv serie te maken. Het was een intensieve tijd. Met een goed team en goede acteurs. Ik was blij met mijn echte regisseurs debuut.

Overmand door emoties en het geluk dat er een tweede seizoen zou komen maakte me intens gelukkig in die periode was het ook dat ik mijn vriendin ten huwelijk vroeg. Een romanticus die ik inmiddels geworden was had ik haar meegenomen naar een favoriete plek van ons beide. Tijdens een romantisch etentje oh wacht dat wil je vast helemaal niet weten. Ik ga toch verder als je het niet erg vind.

Geen alcohol gebruikt ik was nuchter en de nuchtere persoon kan beter nadenken dan een dronken persoon. Oeps wil ik dit wel, kan ik deze druk aan enz. de vragen namen de overhand en het maakte mij angstig.

Ze zag mijn angst in mijn ogen. Beantwoorde deze met een kus en dat gaf mij moet om door te gaan waarmee ik bezig was. Ik vroeg haar en ze zij “ja”. Het plannen begon gaat het een grote dag zou het worden met heel veel poespas. Ik wilde het klein houden maar ja dat gaat niet. Gaan we wel of niet een exclusieve rapportage laten maken enz. Een heleboel om over na te denken.

Tijdens dit proces bleef ik onder begeleiding van mijn team. Een team waar ik trots op ben die mij verschillende therapieën geeft en het lijkt langzaam aan de goede kant op te gaan. Ik mag trots op mijzelf zijn. Echter tijdens een vrijgezellenfeestje die overigens niet de mijne is gaat het mis. Mijn echte vrienden zijn er maar letten niet op wat ik doe. Ik drink er één en ga verder waar ik weet dat ik eigenlijk moet stoppen. Ik wil niet weer laveloos worden daar heb ik te hard voor gewerkt. Ik bel mijn vriendin op om te zeggen dat het weer gebeurd is. Ze komt mij halen en eenmaal thuis is er gelijk een interventie team klaar om gelijk aan de slag te gaan. Ik wil dit niet ik wil slapen mensen laat mij met rust.

De volgende dag hoor ik iemand uithalen naar een aantal vrienden van mij die donders goed weten dat ik nuchter ben. Ze heeft deze vrienden bij elkaar geroepen om hun verantwoordelijkheid jegens mij op zich te nemen. Mijn team legt aan hun uit dat het de bedoeling is dat als ik met hun meega er 1 iemand verantwoordelijk moet zijn en anders dat het geen echte vrienden waren. Ze waren heel strikt en ik weet nog dat toen ik eenmaal beneden was er werd gekeken alsof het oorwurmen waren.

Wat had ik gehoord en wat wist ik van dit akkefietje tussen een vriendin van mij en de vrienden die ik gisteren had gezien. Ik wist niet dat ze het in zich had maar het was duidelijk dat ze pisnijdig was op ze was zij was overigens degene die mij brak tijdens een weekend weg waar ik het eerder al over had.

Het bleek dat zij degene was die was gekomen ik had haar gebeld en niet mijn eigen vriendin. Ze kon deze groep als geen anderen. Onze geheime groep overigens. Deze groep bestond uit acteurs, mijn manager de vrouw van een acteur die ook een vriend was, een vriendin van een andere acteur dat is nog een heel grappig verhaal overigens kom ik zo op terug. Je moet dit echt weten. Een goed interventie team wat iedereen ging begeleiden en een aantal familieleden. Dit bleek later allemaal gepland.

Terugkomend op het grappige verhaal. In december van dat jaar komt een bevriend acteur een vrouw tegen op de eerste etage van het grote warenhuis Harrods. Op het moment is het erg druk aan celebraties die op dat moment hun inkopen doen voor kerst. Het zijn de laatste drie dagen voordat het kerst is. Ik was er ook alleen heeft ze mij niet gezien en niet herkend als zo danig. Mijn vriend was nieuwsgierig geworden naar deze vrouw ze zag er gelukkig uit. Kon niet stoppen met lachen was down to earth zoals we dat zeggen. Echter liepen door de vele celebraties ook veel fotografen in het gebouw al mogen ze daar niet fotograferen tenzij uitgenodigd door één van de mensen dan mag het wel.

Hij was gefascineerd door haar en ze liep door helemaal geen idee hebbende dat ze straks toch echt een verassing stond te wachten. Ze liep door en kwam helemaal boven in het warenhuis terecht. Na vele stoppen gemaakt te hebben op diverse afdelingen. Ze had ook al diverse actrices en acteurs zien lopen maar ze deed alsof het haar niks deed of, het deed haar werkelijk niks. Misschien wist ze niet wie het waren. Ze hoorden de namen en vond het allemaal wel gezellig die drukte om haar heen.

Bovenin was een kerstafdeling en een restaurant waar je de grote kerstmeneer kon ontmoeten. Daar zou het plaats gaan vinden. Ik was al op die afdeling we deden altijd met ons groepje naar het restaurant gaan en wat drinken we deden onze boodschappen en gingen weer weg. VIP treatment noemde we dat. We belde wanneer we kwamen alles lag klaar en je ging er alleen heen voor de publiciteit van jezelf en de anderen, en natuurlijk om je cadeaus op te halen.

Ik weet nog heel goed dat mijn vriend tegen mij zei “let op ze staat zo meteen zonder dat ze het weet onder die mistle toe. Dat wordt mijn moment”. Voor ik wat kon zeggen was hij weg. Ik lette heel goed op wat er gebeuren ging. Hij had verdorie nog gelijk ook en alsof de duivel er meespeelde was daar ook een fotograaf ik probeerde de fotograaf nog af te leiden. Want ik weet wat het gevolg zo meteen is. En ja hoor mijn vriend stond ook onder de mistle toe. Ze kusten elkaar het moment waar hij op gewacht had. Alleen die rot fotograaf had het op camera staan.

De poppen waren aan het dansen. Ze moesten een plek krijgen waar het rustig was. Deze vrouw wist niet wat haar overkwam. Ze keek alsof ze haar droomman gevonden had. Echter zou dat sprookje maar kort duren dat terzijde. Ze werd door de paparazzi geïntroduceerd als vriendin van mijn vriend. Later die middag zaten we allemaal in de kroeg die ons wel bekend is met deze vrouw en vertelde wat haar te wachten stond even stond ze in de spotlights. We hebben haar onder onze hoedde genomen was ook wel nodig. Want voorlopig zou ze geen rust kennen zolang ze in het land was.

We zorgden ervoor dat ze kennis konden maken mijn toenmalige vriendin waarmee ik bijna was getrouwd zorgde ervoor dat ze zoveel mogelijk samen konden zijn. Zo switchen we huizen. Doen we nog steeds overigens. Als we de paparazzi zat zijn verhuizen we gewoon onderling. Zo heeft ieder huis zijn charme en hebben we in alle huizen een eigen kamer met onze spullen. Het zijn toch kasten van huizen.

Ze heeft hierna nog twee dagen onrust gehad en is flink achterna gezeten maar waar ze konden waren ze dan ook samen. Ze is een vriendin die voor altijd blijft en voor allemaal ook voor degene die haar zoende op dat moment.

Toen ik voor twee hele grote fantasy boekverfilmingen werd gevraagd wist ik meteen dat ik ja zou zeggen. Een meerjarig contract voor meerdere boeken van dezelfde fantasyschrijver voor de ene boekverfilming. En bij de andere boekverfilming een optie op meerdere boeken. Het verschil was dat de optie inhield dat als de film om wat voor reden dan ook flopte er geen andere meer kwam en als het een succes zou worden ik gelijk mijn rol weer kon doen. Meestal zit er dan zo’n vier maanden tussen de ene film, en de andere kan ook langer zijn kan door schema’s komen van draaien van films van acteurs of de studio die het gefilmd heeft het langer wil aankijken. Door tegenvallende resultaten werd het meerder jarig contract afgekocht echter de andere film met optie ging wel door.

Daarna kwam een historische tv serie hier kon ik geen nee tegen zeggen. Ik wilde het ook regisseren want ik was heel enthousiast. Het gaf ook een andere kans de kans om eens van een andere kant alles te bekijken en door te nemen. Echter had ik in eerste instantie de audities moeten doorlopen en had ik de hoofdrol niet. Door omstandigheden tijdens het filmen want ik mocht wel regisseren bleek de hoofdrolspeler niet geschikt. Ik werd door de andere regisseur gevraagd of we alles opnieuw mochten filmen en of ik dan de hoofdrol zou willen spelen. Ik was tweede keus maar het deed mij niks. Ik ging de hoofdrol spelen.

Mensen die mij specifiek in deze tv serie hebben zien spelen en, de rest van mijn oeuvre niet kennen maken wel eens de fout dat ze mij eng vinden. In films en tv series wordt het gevraagd van je om zo te zijn. In het echte leven ben ik heel anders. Ik hoor dan ook regelmatig goh je bent helemaal niet zo eng als ik dacht. Je bent goed benaderbaar en je staat iedereen te woord. Aan de ene kant waardeer ik dit erg je hebt dan je rol goed vertolkt aan de andere kant is het wel naar dat mensen denken dat je in het echte leven niet benaderbaar ben.

Ik leef voor mijn fans en als ik ergens enthousiast over ben zal je het zeker merken. Een andere vriend van mij heeft dat ook en die zet alles inclusief spoilers op Twitter, Instagram of Facebook. Het rare is hoeveel hij ook weggeeft ze toch wel kijken. Ik ben niet zo van al die media. Ik heb door mijn alcohol problemen door de jaren heen een haat-liefde relatie met de media of ik het nou zelf plaats of een of andere paparazzi figuur.

Op een avond wordt ik gebeld door een oude vriend van mij. Die vriend ken ik al van voor mijn alcohol problemen in de kroegtijd van het weeshuis. Hij zat zelf niet in het weeshuis overigens. Ik was al heel lang nuchter. Die avond dat ik naar hem toe ging had ik niet kunnen weten wat er zou gaan gebeuren.

Ik blijf nog altijd menselijk en mensen maken nou eenmaal fouten. Ik ging de fout in werd gespot door een paparazzi en was de weg kwijt zo dronken was ik. Echter was er één van hen zo slim om te helpen. Deze riep een taxi en stuurde mij naar huis. Ik had tevens mijn vriendin gebeld voordat ik dronken werd om te vertellen wat ik had gehoord, zij was zo slim om het team bijeen geroepen om mij op te vangen.

Echter wist ik nu wel te vertellen waarom ik zoveel gedronken had. Deze vriend had verhalen horen vertellen over het weeshuis en had ook gehoord dat er meerdere mensen problemen hadden gehad in de ziekenboeg. Wat of ik ervan wist tuurlijk ontkende ik op dat moment dat ik ook maar iets wist. Maar toen hij vertelde dat het gebeurden ook met jongens van buitenaf en dat ik niet de enige was die ermee te maken had gehad ging ik mij afvragen in hoever ik deze vriend in vertrouwen kon nemen.

Ik vertelde wat er gebeurd was gelijk toen ik thuis was. Deze vriend was ernstig ziek, had niet meer lang te leven en vertelde mij een verhaal wat mij oh zo bekend voorkwam. Ik was blij dat het team er was om mij op te vangen maar ook om mijn vriendin op te vangen. Ik begon te huilen te schreeuwen en te tieren. Ik had het idee of iemand mij betrapt had terwijl ik het jarenlang voor mij gehouden had. Voor ik het wist was ik opgetild door iemand van mijn team en voor ik het wist lag ik in mijn eigen bed mijn roes uit te slapen met maar één continuïteit deze keer en dat waren die verdomde nachtmerries.

Doordat het team wist dat er een verhoogd risico was dat ik een depressie indook op dat soort momenten en soms de neiging had om zelfmoord te plegen bleven ze altijd in de buurt echter deze avond bleven ze zelfs in de slaapkamer bij mij om mij te observeren.

In de verte hoorde ik mijn vriendin praten was ik nou aan het slapen of was ik wakker. Alles ging langs me heen. Wacht ze had het tegen mij wat ze ook zei ik hoorde haar niet. Yep ik was in een depressie beland en had mij helemaal afgesloten van degene die om mij heen waren. Ik wist dat ik moest praten alleen lukte mij dit niet op dat moment. Ik sloeg alles en iedereen die maar in mijn buurt kwam weg. At niet en was niet benaderbaar.

Op een gegeven moment kwam de vriendin binnen lopen op één of andere manier liet ik haar wel toe. Misschien omdat ze van alles kon begrijpen zonder op al te veel detail in te gaan heeft zij ook bepaalde dingen in haar jeugd meegemaakt die parallel lijken te zijn met mij wat ik op dat moment nog niet wist. Overigens is niet alles hetzelfde.

Ze begon haar verhaal te vertellen aan mij en op een gegeven ogenblik was ze zo ver in haar verhaal maar nog niet klaar. Ik had al die tijd naar haar geluisterd en had de behoefte om het haar te vertellen. Ik brak op dat moment. Op een bepaald ogenblik begonnen mijn emoties de overhand te nemen en met tranen in mijn ogen begon ik haar te troosten en tegelijkertijd begon ik te vertellen wat mij allemaal was overkomen nadat haar verhaal klaar was.

Alleen mijn eigen vriendin en de vriendengroep waren over gebleven. Ze wisten nu allemaal wat zij had doorgemaakt. In deze tijd nam ze echt de tijd om er voor mij te zijn en ik ook voor haar. Ik wilde niets liever dan dat mijn team haar ook onder hun hoede nam. Echter is zij op dat moment moeilijker te breken dan ik.

Na die tijd heb ik geen druppel alcohol meer gehad en had ik nog een lange weg te gaan. Een moeizame lange weg want hoe hou je dit geheim voor alles en iedereen terwijl er door een grootschalig onderzoek ze op een gegeven moment op mijn stoep stonden. De politie mijn niet al te grote vriend en een onderzoekcomité gelukkig hadden ze gebeld en had ik het voor elkaar gekregen om ze door mijn vriendin op te laten halen waardoor het niet opgemerkt zou worden.

Ik vertelde hun mijn verhaal en zei eigenlijk gelijk dat ik niet wilde getuigen mocht het tot een rechtszaak komen. Het was voor mij een wond die continu werd opengereten. Niet bepaald een fijne wond. Ik werd er van verzekert dat ik niet opgeroepen zou worden in verband met een strot aan publiciteit. De zaak zou alleen maar meer opgeblazen worden. Nog meer dan ik zou willen. Sterker nog als het uitkwam had ik een nog groter probleem.

Ik ben onderweg als de telefoon gaat ik neem op en het blijkt mijn zus te zijn. Of ik met spoed mijn broer kan bellen er is iets aan de hand maar ze snapt niet wat. Ik gelijk gebeld met mijn broer die had de krant gelezen en het ging om een artikel over eventuele mishandeling en intimidatie in het weeshuis waar ik in had gezeten. Ik vertelde hem dat we snel moesten afspreken en dat ik belangrijk nieuws had. Dit had ik ook met mijn zus gedaan. Gelukkig bestaat er iets als What’s app en nog een aantal andere dingen. Ik had tussen twee films door de tijd om een aantal dagen vrij te zijn.

Na dit gepland te hebben werd het mij duidelijk dat ik dit niet alleen aan mijn familie moest vertellen maar ook nog eens aan mijn pa die alweer heel wat jaartjes contact met mij had. Waarom eigenlijk wist ik niet. Hij had zich niet met mijn opvoeding bemoeid was weggegaan en uit het niets weer teruggekeerd in mijn leven. Waarom had ik dat eigenlijk toegestaan. Woest was ik op dat moment maar ik moest hem er wel bij betrekken.

In mijn woestenij belde ik mijn pa op om hem eens netjes doch dringend tot zijn verantwoordelijkheid te roepen en hem daarna uit te nodigen voor mijn aanstaande familie reünie uitje hoe je het ook noemen wilde. Dit gesprek liep heel anders dan gepland. Ik was zo kwaad dat ik het omkeerde. Ik zag wel of hij kwam of niet. Na deze woede uitbarsting was ik aangekomen op de set van een komedie. Professioneel dat ik was begon mijn woede zich om te buigen in een schaterende lachbui. Ik had mooi die vader van mij op zijn nummer gezet.

Nog steeds lachend van de scene die ik had ging ik over op het serieuze werk. In de nabij gelegen studio ging ik een andere film inspreken. Dat doe je in de laatste fase van een film. Als je bijvoorbeeld eerst een stunt heb gedaan of als er een groen scherm achter je hebt tijdens het acteren. Je kan dan bijvoorbeeld al gedeeltes zien van de film. Dit is echter nog niet het eindproduct. Het eindproduct ga je pas zien tijdens een première.

Het grappige is aan het eindproduct tijdens een première je nooit de film helemaal ziet. Je netwerkt, je hoort de reactie van het publiek wat op dat moment in de bioscoopzaal zit. Zint de film je niet kan je altijd nog in de pauze vertrekken of verder netwerken. Of in mijn geval vertrek je in de pauze omdat je nog geen half uur later weer een première hebt in een ander gebouw. Of je doet alleen de intro en vertrekt dan al. Een première in het buitenland waar je naartoe vliegt. Omdat je altijd de eerst blijft zitten totdat het afgelopen is.

Op een gegeven moment als je in een tour 8 of 9 van die premières hebt en je bent ook nog eens regisseur gaat het vervelen je weet hoe de reacties zijn. Na de eerste skip ik meestal de rest en doe ik alleen de intro. Netwerk wat of zoals gebruikelijk bij zo’n event dat je erdoor heen gaat praten om uit te leggen hoe je het hebt gedaan. Niet echt spannend meer na de eerste. Tenzij je een miljoenen blockbuster maakt zoals één van mijn vrienden. Dan wil je elk grafisch detail tot in de punten weten.

Ons geheime groepje doet soms aan filmtherapie dit om ons acteurs leven om te draaien geen avond van die filmtherapie is hetzelfde. Als we een film bagger vinden gaan we op van alles letten. Hoe vinden we dat de acteur speelt. We hebben er ook eentje die in slaap valt als die een film bagger vind. We gaan soms ook naar elkaars film toe op premières. We hebben bijna nooit met elkaar gespeeld dat hoop ik ooit wel eens een keer te doen.

De filmtherapie is in het leven geroepen door een therapeut uit mijn team. In het begin was het echt een avond waar we verhalen ophaalde met elkaar, dan hadden we een film opstaan en aan het einde wisten we ook niet welke film we hadden gekeken (meestal door de drank). In een later stadium begon echter het analyseren (zonder drank). Je kan het alleen of met meerdere doen. We zijn ook bijna nooit compleet tenzij we allemaal bij elkaar in een aantal studio’s naast elkaar zitten. We zoeken elkaar op set en in trailers op.

Men was inmiddels ook wel gewend dat ik niet meer aan de alcohol was. Hun kregen wel maar ik niet. Zo kon ik mij onder controle houden. Soms kreeg ik er één maar niet meer. Het leuke aan het analyseren was dat je daarna als creativiteit een script veranderd of naspeelt en wat je anders zou doen laat zien. Het is een heel leuk spelletje om te spelen.

De dag was aangebroken dat het familiedingetje was. Inmiddels was het schandaal groot nieuws bij mijn broers en zus. Een familiedinges wat ik nooit zal vergeten. Mijn pa kwam zo maar opdagen ook hij had het nieuws gevolgd. Dit familiedinges was nodig om mijn verhaal te kunnen vertellen en de trouwerij bekend te maken.

Ook was het tijd voor een aantal hernieuwde familie herinneringen te maken. Echter overschaduwde twee dingen de mooie momenten mijn verhaal en mijn pa’s verhaal. Mijn pa had het helemaal begrepen en wilde met mij praten. Hij maakte zich heel veel zorgen om mij bleek achteraf. Echter was het nu tijd om dat andersom te doen. Mijn vader was ziek. Iedereen wist het al behalve ik dit om de dood eenvoudige reden dat ik soms dagen niet te bereiken was en als ze inspraken ik soms dagen later reageerde. Het is hard werken als acteur. Je verdiend er ook wel naar daar niet van.

Ik probeer wel tijd vrij te maken voor mijn familie maar het lukt niet altijd. Zo ben ik meestal de feestdagen vrij maar niet altijd. Kerst is altijd wel vrij. Maar aangezien ik twee families af moet en ze zitten ook nog eens kilometers van elkaar vandaan. Dus dat doe je niet even in een weekend.

Ook omdat we beide drukke levens hebben willen we ook wel eens tijd voor ons zelf hebben. Vandaar dat familie ook wel eens op set komt of we speciaal vrij nemen om zo niet te veel te missen van verjaardagen enz.

Je hoopt op het moment dat je hoort dat je pa ziek is hoop je dat hij snel beter wordt echter ging het snel achteruit. Elk uur dat ik vrij was zorgde ik dat ik in de buurt van mijn team was want het team nam ook mijn pa onder controle. Zo kon ik snel een aantal uren in gezelschap van mijn pa doorbrengen, omdat ik filmde vlakbij mijn huis waren mijn broers en zus daar zodat die ook zoveel mogelijk tijd konden doorbrengen met onze pa.

Ik nam voor de zekerheid ook even kleinere rollen aan zodat ik tijd had om afscheid te nemen toen het eenmaal zo ver was. Dat klink misschien heel raar voor iemand die zijn pa meerdere malen uit woede terecht gewezen had. Hij vergaf het me net voordat het te laat was, in het bijzijn van iedereen overleed hij.

De begeleiding van mijn team kwam hierbij goed van pas. Een terugval gebeurde wel maar niet extreem zoals voorheen. Nou als mijn terugvallen minder worden kom ik er wel echter heb ik nog steeds een lange weg te gaan. Ik blijf een mens en wat mensen ook vinden en denken van mij ik heb dezelfde problemen als ieder ander.

Ik had nog steeds mijn vriendin en dat was ook een nieuwe mijlpaal. Vriendinnen bleven nooit lang. Vind je het gek met iemand zoals ik. Veel temperament, over het algemeen als ik terug kijk op relaties liepen ze altijd stuk of op mijn alcohol gebruik of mentaal. Over de problemen die ik in mijn verleden had veroorzaakt.

Op een gegeven moment vroeg ik wel eens aan haar waarom ze mij koos boven alle andere. Weet je wat het antwoord was. Ondanks alles blijf je eerlijk en geef je aan wanneer het mis is. Je bent lief en zorgzaam. De vraag die daar op kwam was natuurlijk waarom ik voor haar had gekozen. Ze wist wat ik zou antwoorden en we gaven dan tegelijk antwoord. Ik gooide wel eens voor de gein de volgorde door elkaar.

Doordat we druk in de planning waren en we soms weken van elkaar weg waren omdat ik op set moest zijn en zij haar werk moest doen was ons huis echt ons thuis. We hebben allebei apart van dit huis nog appartementen waar we ons kunnen terug trekken mocht het nodig zijn.

Alle geruchten die in diverse tabloids staan moet je niet altijd geloven. Ik heb vooral veel te doen research voor een tv serie dit keer een heel ander genre dan voorheen. Het koste mij veel tijd om echt boeken te gaan lezen. Ik had andere dingen aan mijn hoofd. Door concentratie problemen en mij niet te kunnen focussen op het echte doel wat ik voor ogen had ging ik maar eens met mijn team praten.

Het was duidelijk ik stond weer op het punt van stomme dingen doen. Teveel aan mijn hoofd, kranten die vol stonden met het misbruik, mijn ouders die ik toch mistten. Teveel om op te noemen het spookte. Op een gegeven moment draaide ik dag en nacht om. Overdag voelde ik mij veilig en kon ik slapen. In de nacht was ik bezig met het schrijven van verhalen. Ontwerpen van dingen en hoofdspinsel.

Op een gegeven moment was het zo erg dat ik zelfs niet meer wist wat voor dag het was. Niet door alcohol overigens. Het team stond mij bij. Gelukkig maar want ik moest weer op set zijn. Als dit het ritme niet had verstoord had ik audities gemist. Kwam ik mijn bed niet meer uit. Een teken aan de wand voor naastten dat ik even niet lekker in mijn vel zat.

Tijdens de opnames van de eerste week van deze TV serie moest ik in ritme komen dit lukte aardig alleen het gevoel was dat ik weg moest. Weg van alles. Op een onbewaakt ogenblik ben ik van de set afgelopen. Ben gaan lopen heb wel even tegen het team gezegd dat ik naar het hotel terug ging.

Op sommige sets heb je de luxe dat je in een hotel slaapt. Dat was nu het geval. In mijn eerste paar jaar slaap je in een trailer. Of bij gebrek aan budget op een slaapzaal. Bij iemand thuis of nog slechter een tent op de dichtbij gelegen camping.

Ik weet niet hoe ik naar het hotel ben gelopen. Ik ben ook nooit in het hotel beland. Ik dwaalde in de stad zonder te weten waar ik naartoe ging. Het enige wat ik nog weet is dat ik een auto zag.

Ik werd wakker in een ziekenhuis. Hoe het kwam dat ik in het ziekenhuis lag weet ik niet. Ik weet wel dat alle gedachtes weg waren. Zal vast door de medicijnen komen. Mijn vriendin zat lijkbleek naast me. De enige die ik daar nog meer zag voor ik weer weg viel was onze grote vriendin. Je weet wel diegene waar ik het al over had.

De auto had mij niet overreden. Ik was wel geraakt door de auto. Dat wisten ze mij te vertellen, veel later overigens. Ik had een black out gehad en was na geraakt te zijn wel gevallen. Wat deed ik in het ziekenhuis als ik niet overreden was. De black out daar ging het om. Was dit een zelfmoordpoging? Dat bleef ik mij afvragen. Was het dat of had ik daadwerkelijk een black out gekregen en wat was de oorzaak ervan.

Wat ook erg stak was of het team mij wel goed genoeg onder controle had. Moest ik van team gaan wisselen? Nee, toch hun fout was dit toch niet. Ik had tijd om met die vriendin te gaan praten. Wat zou zij er van zeggen.

Ze was heel duidelijk in haar uitleg. Raar eigenlijk ze heeft een keer precies hetzelfde gehad en stond uit het niets ook voor een auto maar zij stond voor een auto van iemand die ze kende. Ze had als begeleiding iemand mee die haar naar de kant sleurde. Een black out van luttele seconden en kwam toen tot de conclusie dat haar hoofd overliep. Zelfde situatie als ik.

Op zo’n moment kan niemand je helpen. Je hebt het nou eenmaal eens in de zoveel tijd. Was het bij haar een poging tot zelfmoord, nee haar hoofd gaf het signaal niet dat ze op de weg stond. Zou hetzelfde gelden voor mij? Of moest ik mijzelf soms pijn doen. Zij was van mening dat het team dit niet had kunnen voorkomen. Echter vond ze het wel een goed idee om een schaduw team op te zetten. 

Dit hield in dat als ik op een gegeven moment met een vol hoofd liep juist naar het schaduw team toeging. Om zo het hoofd leger te maken.

Het schaduw team moest geformeerd worden uit vrienden die ik vertrouwden. Ook vond ik het nodig om een extra psycholoog er aan toe te voegen. Dit werd op een gegeven moment een combinatie met het huidige team.

Als iemand vond dat ik raar functioneerde werd er een keten ingezet. Die hielden elkaar op de hoogte en er werd vooral naar elkaar goed gecommuniceerd. Hierdoor werd mijn begeleiding op den duur beter dan verwacht. Ik had minder aan mijn hoofd. Ik delegeerde ook wat beter naar zowel mijn manager als naar mensen op set. Al met al is het een erg sterk team. Bij dit team was natuurlijk ook mijn eigen vriendin en een broer betrokken. Ze konden ook als interventie team fungeren.

Nog een paar dagen op set te gaan en dan ben ik weer eens vrij voor een aantal dagen. Ik was er echt aan toe. Mijn vrije dagen liepen tegenwoordig heel anders als ik thuis was. Ik was echt vrij het team trok zich terug. Mijn vriendin was vrij voor twee dagen van de week die ik vrij had. Vrij was inmiddels echt vrij geworden ik maakte of plande op dat moment geen afspraken. Voorheen wilde ik ze nogal eens vol gooien met afspraken waardoor ik weer eens het gevoel had niet vrij te zijn.

Ik belde een rondje vrienden langs doe ik eigenlijk regelmatig wanneer ik aan iemand denk ga ik bellen. Ongeacht welke tijdzone ze zitten. Zo belde ik een vriend laat in de middag die niet opnam en sprak zijn voicemail in. Nou weet ik van sommige dat ze altijd hun geluid uit hebben staan als ze slapen. Maar dit was er één van mijn combinatie team. De laatste keer dat ik hem sprak was hij in America een enorm grote productie aan het draaien. Als hij daar was had de tijdzone niet uitgemaakt.

Nog geen minuut later word ik gebeld door hem. Helemaal in paniek. Wat er aan de hand was. Het bleek dat hij zijn geluid wel aan had staan. Ik stelde hem gerust en vroeg hem mijn vragen. Ineens sloeg zijn humeur om. Of ik wist hoe laat het was. Als je in America zit dan is het bij jou drie uur ‘s middags vertelde ik hem. Toen had ik het helemaal gedaan. Hij zat in Australië dus ik belde hem midden in de nacht op. Na mijn verontschuldigingen aan te hebben geboden hing ik op en ging ik niet meer verder met het rondje bellen. 

De enige die ik altijd wel in mijn tijdzone thuis kon bellen was mijn manager en die vriendin. Mijn manager overigens ook niet altijd want die kon in America zijn.

Mijn rondje sloot ik altijd bij die vriendin. Ze luisterde naar mij. Ze was ook de enige in het team die via een programma kon meekijken in het huis. We hebben soms uren contact zeker als ik het moeilijk heb.

Nadat ik vertelde wat er zojuist gebeurd was moest ze lachen die stomme tijdzones ook. Tijdzones zijn altijd lastig. Laatst wilde ze een première volgen van een vriend van ons beiden was ze midden in de nacht opgestaan en toen duurde het nog drie uur voordat het daadwerkelijk op internet te streamen was. Ze heeft het uiteindelijk wel gezien en ook nog eens de film want die werd daarna ook live laten zien. Ze vertelde hoe goed ze de film vond. Ik was bij die première geweest en het had mij ook verbaasd hoe mooi het eruit zag. We hebben de film geanalyseerd zoals dat zo mooi heet. Conclusie we waren allebei verkocht, deze film maakte indruk.

Soms heb je een idee en loop je er al langer mee. Een boek wat je graag zou zien verfilmen. Of een verhaal wat je schrijft. Echter op dat soort momenten loop je ook tegen problemen aan. Het idee is bijvoorbeeld niet te verfilmen of je schrijft een film en komt erachter dat het beter een TV serie kan worden. Of je krijgt een schrijversblock je zit midden in een verhaal en er komt niks meer.

Een andere kant van het schrijven kan ook zijn dat de emoties met je aan de loop gaan. Het maakt emoties los die je eigenlijk niet wil hebben op dat moment. Op zo moment hoop je dat je de macht over het verhaal blijft behouden echter gebeurd het soms dat het verhaal jou overneemt.

Mijn team of geniale mensen heeft het druk op zo’n moment. Ik bel ze continu of vraag ze te komen. Ze zijn niet allemaal in de directe buurt. Meestal is er één standaard aanwezig in mijn huis. De rest is oproepbaar zo nodig en wordt altijd beslist door diegene die in huis is. Deze mensen weten exact wanneer ik in de problemen kom. Overigens geldt dit niet altijd.

In bepaalde periodes is het voorspelbaar dat er een dip komt. Bepaalde datums onder andere het overlijden van mijn beide ouders, opa en oma enz. die zijn aan te geven. Op onbepaalde ogenblikken heb ik de nijging om mijzelf te vergrijpen in mijn oude behoeftes. Nu ik dit schrijf is het weer eens mis gegaan. Ik schaam me weer en de paparazzi maakt het alleen maar erger. Ik ben echt ziek door de alcohol sommige zullen dit niet begrijpen. Ik zal het proberen uit te leggen.

Op het moment dat iemand die geen alcohol gebruikt drinkt weet deze te stoppen, als men door gaat met drinken wordt men vervelend, daarna heb je de stevige doordrinkers die over gaan geven, daarna komt de lavenloosheid en niet meer weten wat je doet. Als je een alcohollist ben zoals ik werkt dit al heel snel anders. De lever raakt gewend aan de hoeveelheid alcohol die je nuttigt. Of geeft een seintje dat er iets niet goed is. Bij mij moet er veel gebeuren willen de andere fases van een normale drinker intreden.

Waar ik een of meerdere flessen weg drink krijg ik pas het gevoel dat lavenloosheid en niet meer te weten waar ik ben intreed bij mij, hoeven sommige maar één of twee glazen te drinken om hetzelfde te ervaren.

Echter als ik dat doe na een aantal maanden nuchter te zijn treed er een ander systeem in werking hoewel ik snel nuchter ben erna en het daarna weer maanden vol kan houden om geen druppel te drinken maar dat terzijde. Dat andere systeem maakt mij ziek. Het is een niet te benoemen ziekte. Ik kan je wel vertellen dat er veel gebeurd.

De eerste twee dagen gaat het nog wel. De verschijnselen die ik op dat moment heb die overleef ik meestal wel. Na die twee dagen ga ik voor het eerst weer naar buiten. Daarna treed het meestal op. Het daadwerkelijke ziek zijn. Hoewel ik dan laat maar zeggen door een heel diep dal ga zowel mentaal als lichamelijk.

Het is bij mij zelfs zo deze keer dat ik door zo’n diep dal ga dat er een week overheen gaat voordat ik weer een beetje normaal kan functioneren. Dat wil zeggen dat er sessies zijn waarin ik praat, creatieve, film en diverse andere therapieën krijg om maar niet te denken aan de zwaardere gedachtes die mij bezig houden. Soms wil ik in zo’n dal nergens meer aan denken. Niets meer hoeven doen. Uit deze wereld gaan en zelfs in mijn aller zwaarste gedachtes denk ik nog maar aan één ding niet meer willen leven.

Mijn vaste team wordt uitgebreid met iemand die er 24 uur bij is. Dit omdat de gedachtes waar ik mee loop te controleren. Ook om zo te voorkomen dat er rare dingen gebeuren. Mijn vriendin is er maar ik realiseer mij niet dat ze er is. Alles gaat door behalve bij mij. Niks dringt door. Geloof mij je bent net een zombie. Het lichaam is er wel maar de rest is in Verweggistan. Dit duurt meestal tussen de drie dagen en een week. Dan begint de Verweggistan langzaam maar zeker terug te komen in mijn lichaam. Ik ben weer benaderbaar en een crisis is afgewend. Ik begin de omgeving weer te herkennen. Ook krijg ik weer contact met degene die bij mij zijn.     

Vrienden bellen dan op voor de waarheid omdat ze weten dat er veel bagger over mij geschreven wordt. Paniek alom. Maar hun weten ook dat ik zo mijn momenten heb. Ze weten nu alleen te reageren als het niet bekend is. Dat was dus nu het geval. De foto’s die een week later naar buiten komen zijn nog steeds schokkend. Zo wil ik mijzelf niet zien maar ik ben het wel. Confronterend voor diverse mensen en een storm aan mensen die gaan bellen.

Voor mijzelf is dit ook erg confronterend maar op de momenten dat het gepubliceerd wordt stoor ik mij erg aan de foto’s. Ik kan er soms heel kwaad om worden. Geen greintje respect kennen ze die paparazzi. Het enige wat op zo’n moment niet mag gebeuren is dat ik zo gewelddadig wordt dat ik ga slaan. Ik zeg dan tegen mijzelf controle houden niet slaan bewaak die grens ga nu niet door het lint. En mijn gedachten zeggen heel iets anders ik zou maar niet herhalen wat die zeggen het is niet voor herhaling vatbaar.

Zoals ik al zei in zo’n dal ben ik erg op mijzelf aangewezen. Want als iemand wat zou zeggen dringt het niet door. Tenzij je mij echt uit de gedachte haalt. Mijn vriendin weet inmiddels hoe ze mij moet bereiken. Niet altijd reageer ik hier even goed op. Als ze mij aanraakt haalt ze mij uit de gedachten maar dan is het nog moeilijk om mij te concentreren op wat ze nou precies zegt. Ik wijs haar ook meestal af tijdens zo’n dal. Concentratie, focus en oriëntatie dat is nogal moeilijk in zo’n periode.

Het afwijzen van haar vind ik op dat moment heel erg. Ik heb dit zelf niet zo door tijdens het gebeuren. Als er ruzie van komt wat wel vaker gebeurt in deze situatie wordt mij ineens duidelijk wat zei door moet maken. Ik wil haar dan het liefst in mijn armen maar ik doe iets heel anders. Mijn hersenen zeggen mij dat ik haar moet wegsturen dat doe ik dan ook vervolgens. Dit heeft te maken met de gedachte van vroeger. Ik ben toen gebroken en zij kan mij niet uit die gedachten halen. Alleen als zij gelijk met een stemverheffing begint dan begin ik te vertellen over mijn verleden.

Het probleem van praten vind ik zelf moeilijk. Ze is er niet bij geweest. Ze voelt het niet. Ik weet nog elk detail. Ik kan ook specifiek vertellen wat ze met mij gedaan hebben. Echter als ik dan het verdriet zie bij haar in die mooie lieftallige ogen stop ik en stuur ik haar weg. Ze probeert dan te blijven. Maar ze kan het niet. Compleet te begrijpen. Een groot dilemma wat vertel ik haar wel en wat niet. Meestal blijf ik globaal bij het verhaal. Als ik echt op details in ga dan is ze er meestal niet bij.

Details die afschuwelijk zijn in mijn ogen. Het verwerkingsproces is ook heel moeilijk. Het slijt maar het blijft altijd bij je. Nachtmerries zorgen ervoor dat het weer duidelijk op je netvlies staat. Vooral als je iemand spreekt uit het verleden.

Zoals ik al zei mijn leven heb ik niet lief op dat moment. Echter moet ik wel bekennen dat het deze keer wel lang duurde voor ik terug was en op diverse dingen reageerde. Op dat moment reageer ik wel als ik moet eten en drinken. Het bezorgd ook veel hoofdpijn. Ik cijfer mijzelf helemaal weg maar ook degene die bij mij zijn cijfer ik weg. Als ik niet zorg dat ik binnen een maand reageer op andere dingen wordt het plausibel. Dan gaan we naar kantje boord. Op zo’n moment wordt ik opgenomen.

Niemand kan mij dan thuis helpen. Spoedopname volgt dan want ik heb in dagen niet geslapen en moet te allen tijde in bescherming worden genomen. Ik vorm op zo’n moment een gevaar voor mijzelf. Ik wordt op dat moment in slaap gebracht. Het zorgt ervoor dat alles gereset wordt in mijn hersenen. 

Langzaam aan wordt ik wakker gemaakt. Zo noem ik dat het is niet anders. Als ze mij wakker maken begin ik langzaam aan een herstelperiode van een week. Zo krijg ik mijn dag-nachtritme weer terug. Ik ben minder vermoeid dan dat ik voorheen was. 

Ik kom na die herstelperiode regelmatig weer thuis en reageer weer op wat er om mij heen gebeurd. Ik ben bijna mijn normale zelf alleen mijn lichaam verraad het nog. Voordeel van dit is dat je de mensen niet zo vernederd en geen pijn kan doen.  Nadeel je krijgt medicatie die nogal veel dingen veroorzaken.

Alles ligt op zo moment stil en alles wat ik heb aangenomen wordt uitgesteld. Ik begin zodra ik kan weer alles op te pakken. Wel blijven ze mijn begeleiden en het team wisselt tegenwoordig wat vaker. 

Dit omdat na een spoedopname er meestal een lange periode begeleiding tegenover staat. Mijn eigen team leert weer nieuwe dingen en technieken om te gebruiken.

Als je nu vraagt hoe het gaat met mij ik voel me momenteel slecht maar het komt wel weer goed. Er gaat een tijdje over heen maar als ik weer helemaal de oude ben kan je weer genieten van films en TV series die of gemaakt zijn door mij of waar ik in acteer.

Door diverse therapieën heb ik ook veel geleerd en leer nog elke dag. Het trotst ben ik als ik zoveel maanden nuchter ben en het nieuwe kritiekpunt zich aandient. Ook wel zwaktepunt genoemd. Dat is het punt waar je in de verleiding komt en nee moet zeggen net voor een terugval. Dat punt moet je proberen zo lang mogelijk uit te stellen. Het moment dat je toegeeft begin je weer opnieuw.