 |
| http://www.ketnet.be/karrewiet/in-de-wereld/Karrewiet-in-Europa/landen/Ierland |
Ik weet de voorbereiding nog ik zou met twee andere
schoolgenootjes op stage gaan voor drie maanden. De bestemming die we hadden
was Ierland. Een schoolgenootje ging voor het eerst vliegen. Ik heb haar bij
het raam laten zitten zodat ze alles goed kon zien. We zaten bij de vleugel. Ze
kon goed zien dat de koffers werden ingeladen en die van haar zat er tussen zo
vertelde ze mij.
Al pratend kwam ik erachter dat ze het best spannend vond zo
voor de eerste keer vliegen. Best raar ik had al heel wat vlieguren er op
zitten mijn eerste keer was best lang geleden. Ik vertelde haar over mijn
eerste keer vliegen. Ik merkte aan haar dat ze wat relaxter werd.
De deuren gingen dicht en het moment was daar. We gingen taxiën
omdat we bij de vleugel zaten gebeurde er iets met de vleugel ze wilde exact
weten wat het was en waar het voor nodig was. Het was overduidelijk dat het
geluid waarmee het taxiën gepaard ging haar op één of andere manier had
getrickerd. Het was duidelijk dat het geluid haar angstig maakte. Ik hoorde het
aan haar stem.
Door het één en ander uit te leggen begreep ze dat we hierna
gingen opstijgen. We hadden de Buitenveldertbaan dat betekend dat er lang wordt
getaxied want het is de langste baan die Schiphol kent.
Binnen no time waren we van de grond haar gezicht klaarde op
toen we eenmaal weer mochten lopen en de veiligheidsfilmpjes hadden gekeken. We
hadden het met zijn drieën over Ierland. Wat konden we verwachten, hoe zouden
onze gastgezinnen zijn, hoe zou onze stageplek eruit zien.
Toen we in de lucht waren wiebelde de vleugel en gelijk
wilde ze weten of dit normaal was. Wist ik veel maar om haar angst weg te nemen
vond ik het heel normaal dat de vleugel wiebelde.
Boven al waren we voornamelijk in gesprek over de
vooroordelen die we hadden over Ierland. Zo af en toe kwam er een stewardess er
tussen door om diverse dingen aan te bieden. Toen was het nog normaal om
boardservice te hebben tijdens een vlucht en kostte het nog niks. Ik spreek nu
over ruim vijftien jaar geleden.
Vooroordelen genoeg, iedereen zou daar oranje haar hebben,
ze zouden allemaal Leprechauns hebben in de tuin, en elke toerist zou in het
klavergroen lopen van het welbekende klavertje vier omdat het geluk zal
brengen.
Nadat we waren geland ze vond dit toch weer een beetje eng.
Stond er een chauffeur te wachten met zo’n waardeloos bordje en riep bij elke
passagier die voorbij kwam de namen. Helaas voor hem moest die toch echt nog
wel oefenen op onze Hollandse namen. Het is nou eenmaal heel moeilijk voor een
buitenlander om de Nederlandse taal te spreken. Het klonk in ieder geval erg
grappig.
Wat ons het eerst opviel was dat onze chauffeur geen oranje
haar had weg eerste vooroordeel toen we dit vertelde aan onze taxichauffeur gaf
hij op alle vooroordelen antwoord. Ineens was hij geïnteresseerd waar wij vandaan
kwamen. Hij stapte over op vooroordelen van Nederland en wij konden hem
dezelfde dingen vertellen die hij ons vertelde over Ierland. Je zou denken dat
het dan over klompen, molens en tulpen zou gaan. Echter ging het over
coffeeshops. Iedereen zou bij ons high zijn. Daarna ging het pas over de
klompen. Hij vroeg ons waar onze klompen waren want we zouden daar immers
alleen maar op lopen.
Toen we aankwamen na zo’n drie uur rijden vanaf Dublin waren
we eindelijk op plaats van bestemming nummer één, de andere zaten bij elkaar in
één gastgezin. Vervolgens werd ik naar de plaats van bestemming gebracht.
Na drie maanden viel het afscheid ons zwaar. Met veel nieuwe
vrienden en een aantal ervaringen rijker gingen wij dit keer met de bus
richting vliegveld. De laatste dag was één groot feest geweest. We hadden een
dag aangeboden gekregen en na het avondeten gingen we afscheid nemen van onze
vriendengroepen dit kwam omdat ik een andere vriendengroep had als de andere
twee dames.
Laatste avonden zijn het slechts vooral als het afscheid
heel zwaar valt. Waarom ik nu al weg moest snapte ik niet. Het liefst had ik
nog heel lang gebleven. Een beste vriend en ik hadden een groot geheim voor
elkaar wat zich juist die avond openbaarde.
De andere dames hadden de dj van de pub gevraagd om een
Nederlands nummer op te zetten. Toen ik dit mee begon te zingen met de dames
stond één vriend wel heel beduusd te kijken naar wat er gebeurde. Al die tijd
had ik niet geweten dat hij ook Nederlands kon. Hij ook niet van mij. Ik sprak
na drie dagen toen ik hem voor het eerst leerde kennen al vloeiend Iers-Engels.
Dus hij kon niet weten dat ik Nederlands was. We gingen die avond over op het
Nederlands. Hij had een Ierse vader en een Nederlandse moeder. Hij studeerde
Nederlands aan de universiteit.
Na een tijdje gingen we naar de discotheek die was elke
avond open omdat de examens waren geweest en er elke avond wel een pub was
afgehuurd voor een feestje. Je zou denken afgehuurd dan kom je er niet in. Echter
zijn de Ieren zo gastvrij dat iedereen welkom was. Ik weet nog heel erg goed
dat ik om vier uur ’s nachts uit de discotheek kwam en nog geen drie uur later
weer in de bus moest zitten onderweg naar het vliegtuig.
Er waren zoveel dingen gebeurd in die drie maanden dat we er
waren dat er ook vrienden waren om afscheid te nemen bij de bus. Dit hadden ze
echter niet moeten doen. Want toen we in de bus zaten waren er veel emoties. We
hebben het heel moeilijk gehad in de bus naar het vliegveld vooral omdat we wisten
dat dit waarschijnlijk de laatste keer zou zijn dat we ze zouden zien. Ikzelf
had maar een paar tranen gelaten.
Eenmaal op het vliegveld ging het wel weer met de emoties.
Ik had eigenlijk bijna geen emotie getoond echter bij mij drong het door toen ik
in het vliegtuig zat en ik werd overmand door emoties. De dames waren allebei
in slaap gevallen. Daar zat ik dan met tranen in mijn ogen ik moest een beste
vriend achter laten die Nederlands kon en juist op de laatste avond kwam het
uit. Een stewardess zag mij en gaaf mij een zakdoek om mijn tranen te deppen.
Het vliegen duurde lang en met pijn in het hart van allemaal
kwamen we aan op Schiphol waar onze families ons op stonden te wachten. We
hebben elkaar daarna op school nooit meer gezien. Ik heb nog wel contact
gezocht met vrienden uit Ierland maar nooit meer wat terug gehoord dit kwam ook
omdat ze bijna allemaal zouden verhuizen naar Amerika binnen een week na ons
vertrek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten